Judith vertelt over hun project POKO en 'de oudertoolkit'

Judith vertelt over hun project POKO en 'de oudertoolkit'

Gedurende de twintig weken die de verdieping van Creatieve Industrie duurt, werken de studenten in groepjes van 5-6 personen aan één grote opdracht. Dit doen ze met een opdrachtgever en een coach uit het werkveld. De opdrachten zijn allemaal heel wisselend, en daarom komt er per groepje één persoon aan het woord om te vertellen waar ze mee bezig zijn.

Vandaag spraken wij Judith, die met haar groepsleden Koen, Lilian, Mitchell, Tim en Wesley, onder leiding van coach Ina Martinovic, een opdracht uitvoert voor oneseconds. We stelden haar een paar vragen om meer over deze opdracht te weten te komen.

 

Kun je me uitleggen waar jullie opdracht precies over gaat?
‘Onze opdracht bestaat uit een groter onderzoek: Participatief Ontwerpen voor Kinder Oncologie (kort: POKO). Drie CI-groepen en 3 afstudeerders van andere opleidingen werken samen aan tools om kinderen met kanker beter te laten eten en bewegen, zowel tijdens als na de behandeling. Onze opdracht is om een oudertoolkit te maken om ouders te informeren en activeren over gezond voedsel voor hun kind.’

 

Weer zo’n mooie opdracht. Hoe gaat de toolkit die jullie uiteindelijk gaan opleveren er uit zien?
‘Concreet leveren wij straks een toolkit op, waarmee ouders en hun kinderen samen op reis kunnen gaan door verschillende smaken, culturen en voedingsmiddelen. We willen ze echt bewust maken van waar het eten vandaan komt, en hoe je een gezond voedingspatroon makkelijk kunt adopteren in het dagelijks leven. We merkten dat vooral bij de ouders er te weinig kennis is over gezond eten. Omdat zij de leidraad zijn in de voeding van hun kind, moet er bij hun een verandering optreden.’

 

Dat klinkt logisch! Hoe bevalt het project tot nu toe?
‘Het bevalt goed! Het is een complex onderwerp, en je hebt met veel restricties te maken omdat het gaat om de zorg. We zijn vooral blij dat we ons onderzoek hebben afgerond, dat heeft toch wel tien weken geduurd. Nu zijn we op een punt dat we enthousiast zijn over een concept en niet kunnen wachten om te beginnen: maken!’

 

Fijn dat jullie eindelijk aan de slag kunnen. Waar ben je nou echt trots op?
‘Ik ben trots op de inzichten die we hebben verkregen door het praten met de doelgroep: de kinderen en hun ouders. Dankzij de interactie kwamen we erachter dat het probleem veel groter is dan we van tevoren dachten. Zo is er aan de kant van het ziekenhuis (voorlichting, hulpmiddelen) en aan de kant van de patiënt en omgeving veel te verbeteren als het gaat om voeding. Stiekem vind ik het ook erg leuk om mijn eigen ideeën over ‘goed eten’ over te gaan dragen aan zo’n bijzondere doelgroep.’
Dat klinkt uitdagend! Wat heb je tot nu toe geleerd deze periode?
‘Ik heb geleerd om bepaalde eigenschappen, zoals perfectionisme, los te laten. Ik heb beter door wat prioriteiten zijn in een project en ik hou minder stug aan mijn eigen mening vast na argumenten van groepsleden.’

 

Genoeg geleerd dus. Loop je nog ergens tegenaan? En wat wil je nog bereiken deze periode?
‘Wat ik lastig vind, is dat mijn rol niet vernieuwend is. Ik ben vooral bezig geweest met onderzoek, verslagen en concepten, wat ik nu redelijk onder de knie heb. Van tevoren heb ik beloofd dat ik beter zou worden in presenteren en dat ik graag deel uit wilde maken van design en UX. Dat laatste is nog niet aan bod gekomen, maar dat komt de laatste vier weken waarschijnlijk nog wel goed!’

 

Succes nog met die laatste loodjes! Wil je verder nog iets kwijt over dit project?
‘Ik vind het niet gek dat zo veel mensen ziek zijn en onverklaarbare kwaaltjes hebben, als je in hun boodschappenmandjes kijkt. Niet alleen ouders van kinderen met kanker, maar ik denk een groot gedeelte van Nederland heeft een opfrisser nodig als het gaat om gezonde voeding. Onze toolkit moet gewoon overal beschikbaar worden!’

Wie weet een leuk afstudeerproject? Bedankt voor dit interview, Judith!

Schermafbeelding 2014-06-11 om 14.45.08