Lisa over de POKO toolbox voor kinderen en beweging

Lisa over de POKO toolbox voor kinderen en beweging

Gedurende de twintig weken die de verdieping van Creatieve Industrie duurt, werken de studenten in groepjes van 5-6 personen aan één grote opdracht. Dit doen ze met een opdrachtgever en een coach uit het werkveld. De opdrachten zijn allemaal heel wisselend, en daarom komt er per groepje één persoon aan het woord om te vertellen waar ze mee bezig zijn.

Vandaag spraken wij Lisa, die met haar groepsleden Robbert, Kevin, Joost en Yoram, onder leiding van coach Erwin Elling, een opdracht uitvoert voor POKO. We stelden haar een paar vragen om meer over deze opdracht te weten te komen.

Kun je vertellen wat je opdracht is?
‘Mijn groepje en ik doen voor NDD mee aan het POKO project. Dit staat voor Participatief Ontwerpen voor Kinder Oncologie. Wij doen dit in opdracht van het Universitair Medisch Centrum in Groningen (UMCG), voor de afdeling kinderoncologie in het Beatrix Kinderziekenhuis (het Beatrix Kinderziekenhuis is onderdeel van/zit in het UMCG). Onze opdracht voor dit project is om iets te ontwerpen waardoor kinderen met kanker meer gaan bewegen. Beweging is namelijk belangrijk in het ziekteproces, als je lichaam sterker is, kan je de behandelingen beter aan.’

Klinkt als een mooi project. Wat gaan jullie precies opleveren?
‘Wij gaan een toolbox opleveren, dit wordt een doos met daarin verschillende soorten opdrachten, spelletjes en challenges. Toen wij bezig waren met ons onderzoek zijn wij erachter gekomen dat er dag en nacht familieleden en/of vriendjes bij het kind in het ziekenhuis zijn. Daarnaast vervelen kinderen zich vaak en er zijn weinig mogelijkheden in het ziekenhuis om te spelen, er wordt nu vaak geïmproviseerd door de ouders met bestaande middelen zoals nachtkastjes en het bed. Dit vonden wij best heftig om te horen en daarom besloten wij dat we iets concreets willen opleveren waar de kinderen, familie en de medische staf direct wat aan hebben. Na vele brainstormsessies en veel ideeën hebben wij gekozen voor een toolbox met opdrachten. Naast deze toolbox komt er ook een mobiele applicatie, zodat de kinderen thuis ook gebruik kunnen maken van de opdrachten in de toolbox. De kinderen, ouders en de medische staf kunnen de toolbox zelf aanvullen met opdrachten. Wij zijn nog aan het brainstormen over een eventueel puntensysteem of wedstrijdelement, iets waardoor de kinderen meer gemotiveerd worden om met de doos aan de slag te gaan en aan de slag te blijven.

Een toolbox met opdrachten, spelletjes en challenges is niet het meest spannende idee wat wij hadden, maar na een goed gesprek met de opdrachtgeefster zijn wij tot de conclusie gekomen dat een dergelijke toolbox het meest effectief, makkelijk te implementeren en laag in de kosten is.

Als wij eind juni klaar zijn met deze opdracht, is het project nog niet afgelopen. Na ons gaat er een groep studenten aan de slag met de verdere ontwikkeling en implementatie van de toolbox. Wat wij dus concreet gaan opleveren is een werkend prototype (de toolbox) en hele sterke documentatie, zodat de volgende groep goed verder kan.

Wat een tof idee! Hoe bevalt het project tot nu toe?
‘Het bevalt goed! De opdracht is heel bijzonder. De doelgroep is natuurlijk wel lastig, je hebt met veel beperkingen te maken. Tijdens ons onderzoek hebben wij vaak gehoord: “daar kunnen wij niks over zeggen, bij elk kind is dat anders”. Dit is moeilijk maar daardoor wel enorm leerzaam. Daarnaast geeft het project mij ook veel voldoening, je bent toch bezig voor een goed doel en in het ziekenhuis kunnen ze niet wachten tot onze toolbox in het ziekenhuis ligt, bleek uit het bezoek.

Het is soms wel lastig om met veel verschillende disciplines samen te werken, de ene opleiding leert andere dingen aan qua bijvoorbeeld onderzoek en samenwerken dan de andere. Hierdoor is het soms tussen de teamleden gaan botsen, maar gelukkig hebben we een sterk team en hebben we dat goed opgelost!’

Dat klinkt als een goede samenwerking. Waar ben je het meest trots op?
‘Ik ben trots op de manier waarop onze groep samenwerkt en hoe wij tegen elkaar communiceren. Vanaf de eerste week zijn wij heel eerlijk tegen elkaar geweest en iedereen stond hier ook open voor. Op die manier heb ik, en ik denk de rest ook, heel veel geleerd over samenwerken. Ik ben ook trots op ons idee, het klinkt misschien niet heel spannend maar de toolbox is wel hetgeen waar het ziekenhuis op zit te wachten.’

Waar loop je tegenaan en wat wil je nog bereiken deze periode?
‘Waar wij tegenaan lopen is de afstand tussen Utrecht en Groningen. Wij willen in deze weken gaan testen in het ziekenhuis, als wij twee uurtjes willen testen moeten wij allemaal een dag vrij maken om heen en weer te gaan. Waarschijnlijk gaan wij wel één keer naar Groningen om te testen en de rest proberen wij in de buurt te houden.

Wat wij nog willen bereiken is het afmaken van een goed, werkend prototype wat minstens één keer is getest en is verbeterd. Ook willen wij het onderzoek goed gaan documenteren en wij willen de rest van de documentatie afmaken. Daarnaast ga ik nog presenteren op het POKO symposium en wij zullen ook nog voor school de eindpresentatie gaan houden.’

Nog genoeg te doen dus. Waar heb je nou het meeste van geleerd?
‘Zoals ik al zei heb ik enorm veel geleerd over samenwerken, eerlijk zijn tegen elkaar en interne problemen oplossen. Ik heb ook veel over mijzelf geleerd, wat soms niet altijd heel leuk was haha! Daarnaast heb ik natuurlijk veel geleerd over (kinder)kanker, kinderen met kanker, het UMCG, design thinking, persuasive design, brainstormen, prototyping, testen en Scrum.’

Wil je verder nog iets over het project vertellen?
‘Ja, wij hebben hele goede begeleiding gehad tijdens het project. Wij waren een van de weinige groepjes die meerdere coaches hadden, dat was heel fijn. Wij hadden Erwin Elling die ons begeleidde op het groepsproces en Fred Montijn die ons begeleidde op het inhoudelijke. Fred hebben wij elke week een aantal uur gezien, hij hielp ons met bijvoorbeeld brainstormen. Erwin zagen wij één keer per week en met hem hadden wij het over het groepsproces. Daarnaast hadden wij Fenne Verhoeven, zij was de contactpersoon tussen ons en Groningen en daarnaast was zij ook actief betrokken bij het hele project. Aan Erwin, Fred en Fenne hebben wij super veel gehad, ze waren allemaal heel erg betrokken en enthousiast, dit heeft ons erg geholpen!’


Bedankt voor dit interview Lisa, ik hoop dat jullie met jullie toolbox veel kinderen kunnen helpen.